sevdaydı o…
hiçkimselerin aklına gelmeyen
hiçkimselerin gerçek anlamını bilmediği ve
gerçekliğinden payı olmayan bir sevdaydı..
yaralı bir kuşun nereye konacağını bilmeyen,
kurşunun ne olduğunu bilmeyen sevdaydı o…
kurşunlar yüreğini acıttı

sevdaydı o…
henüz cennetten düşecek kadar bir günah işlememişti
ve düştüğü yerden kalkmasını bilemeyecek kadar masumdu

sevdaydı o..
henüz göz değmemişti gözlerine
ne zaman toprağa bassa ayakları
kimse kaldırıp başını bakmazdı ona
ayak seslerınden tanınırdı o
geçerdi sukunetin içindensessizce…

sevdaydı o…
nede güzel kokusu vardı
bütün çiçeklerin kokusu ruhuna işlemişti sanki
rüzgar değdiği zaman tenine
kokusu yankılanırdı şehrin tüm benliğine
duyulmamış, hissedilmemiş bir kokuydu onunkisi
kokusunun sebep olduğu bir yangın vardı
yüreğini tutuşturmuş
gözlerinde tüten bir yangındı…
kim derdi ki yangında yanarken kanardı?

sevdaydı o…
kendi gitti
adı yüreğimde kaldı
gözleri içimi kanattı
kokusu şehri dağladı…